Spoedcursus voor glorie Mat DuVall overleeft een ernstig auto-ongeluk en een hels trainingsprogramma om daarna de overall titel van de NPC Nationals 2003 te winnen 2 mei 2003. Het lijk wel een filmscène - een vrachtwagen, volgeladen met zeer brandbare chemicaliën, glijdt op zijn kant over een druk kruispunt, maar voor de man achter het stuur is deze verschrikking geen film maar realiteit. Op een gegeven moment werd zijn kolossale linkerarm, vol glasscherven, door het wegdek bijna weggescheurd en hij moest kiezen een arm te verliezen of zijn hoofd. Ondertussen spookte de gedachte rond in zijn hoofd dat de vrachtwagen zou kunnen exploderen tot één grote vuurzee waardoor er niets van hem over zou blijven. DOOR GREG MERRITT Die middag was de weg bij Leesburg in Virginia nat door de regen. DuVall leverde looncheques af voor zijn oom die een aannemersbedrijf heeft en deed dat in een vrachtwagen vol verfproducten. Het werk zat er bijna op en hij verheugde zich al op een tripje de volgende dag met zijn vriendin Bethany Howlett naar de Pittburgh Pro Figure. Hij kwam bij een stoplicht, keek even naar beneden en toen weer omhoog en trapte toen keihard op de remmen. Maar deze blokkeerden. Hij slipte zijwaarts en ramde de auto voor hem waardoor die auto het kruispunt werd opgeduwd. De inzittenden van die auto bleven ongedeerd. DuVall had minder geluk. De vrachtwagen kantelde. Toen het raam aan de bestuurderskant brak werd Duvall’s linkerarm over de straat gesleept. Terwijl de wagen doorgleed probeerde hij zijn arm terug te trekken, maar toen klapte hij met zijn hoofd op de weg. Hij moest kiezen en koos de arm. Een vriend van hem had bij een soortgelijk ongeluk een ledemaat verloren. DuVall verwachtte dat zijn arm losgerukt zou worden. Terwijl beitsmiddelen en verf over hem heen spetterden was hij bang dat de auto in vlammen zou raken. Toen de auto eindelijk tot stilstand kwam trapte hij de voorruit eruit en kroop hij zo snel hij kon uit de cabine. Het was een druk kruispunt en dankzij al die mobieltjes was de brandweer en een ambulance snel ter plekke. De brandweermannen spoten met waterslangen de chemicaliën van DuVall. Pas toen ze zijn shirt lossneden beseften ze hoe erg zijn linkerarm er aan toe was. Een grote lap vlees hing er losjes bij, met elke hartslag spoot het bloed eruit. DuVall had twee gescheurde slagaders bij zijn brachialis en een kapotte ader bij de elleboog. Ondanks al het glas en asfalt in zijn arm, waren de spieren niet beschadigd. Er waren meer dan 120 hechtingen en drie operaties nodig om de wond te dichten. Bij de derde operatie sloot de chirurg de ader in zijn elleboog af, nadat men hem hadden verzekerd dat hij voldoende vasculariteit had voor een normale bloedstroom. DuVall bleef de nacht in het ziekenhuis met zijn opgezwollen gehechte arm helemaal ingepakt. Hij besefte dat hij veel geluk had gehad omdat het veel erger had kunnen aflopen. De motor van de vrachtwagen was in de cabine geduwd. Voor hetzelfde geld was hij een been, arm of zijn leven verloren. Met het ergste achter zich, begon DuVall te denken aan wat komen zou. Hij zou over 12 weken meedoen aan de NPC USA Championships. Hij was drie maanden voor een wedstrijd nog nooit zo goed in vorm geweest. Maar wat nu? Wanneer zou hij weer kunnen trainen? Wanneer zou hij weer op het podium kunnen staan? Zou hij ooit prof kunnen worden, of was dit een signaal dat dit nooit zou gebeuren? 31 oktober 1972. Halloween, een week voordat Richard Nixon werd herkozen wordt Mat Duvall, zoon van Charlotte en Barry, geboren. Zijn vader was en is een succesvolle zakenman, eigenaar van een aannemersbedrijf, gespecialiseerd in stukadoren en schilderen. Zijn moeder werd distributeur van cosmetica. Hij was de middelste van drie kinderen en groeide op in Manassa, een buitenstad van Washington. Mat was altijd erg sportief en was gek op football en op Superman. Toen hij 13 was vond hij in het krachthonk van de kerk een stoffig boek met foto’s van Bill Pearl, Arnold Schwarzenegger en andere legendes. “Ik was enorm geboeid door die foto’s, die mannen leken wel op stripfiguren,” weer hij nog. “Hoewel ik voor andere sporten trainde, wilde ik wel al op jonge leeftijd zo’n bodybuilding fysiek hebben.” De plaatselijke sportschool liet geen leden onder 18 toe, maar DuVall bleef elke dag komen tot de sportschooleigenaar overstag ging. DuVall was 14. De oudere leden pestten hem aanvankelijk wat, maar op den duur accepteerde ze de toegewijde en getalenteerde jongen. Zij waren powerlifters, dus trainde Mat als een powerlifter. Als tiener met een gewicht van 82 kg kon hij al 185 kg bankdrukken. Hij schreef zich in voor een lokale bodybuildingwedstrijd toen hij 17 was en eindigde op de 2e plaats in de tienerklasse. Hij werd gecoacht door mannen die weliswaar veel van deadlifts wisten maar niets van cardio of koolhydraatladen. DuVall was uiterst naïef wat betreft de wedstrijdvoorbereiding, maar wist desondanks een derde plaats in de wacht te slepen bij de zwaargewichtklasse van de Amerikaanse kampioenschappen voor tieners in 1992. “Daarna besefte ik dat ik niet zo maar voor de lol aan wedstrijden wilde meedoen,” weet hij nog. “Ik draaide drie jaar geen wedstrijden en leerde zoveel mogelijk over mijn lichaam, voeding en training, zodat ik er de volgende keer dat ik het podium op zou gaan klaar voor zou zijn.” Na een kort verblijf op de evangelische Liberty universiteit waar hij zich absoluut niet kon vinden in de moralistische regeltjes, verhuisde Duvall naar New Jersey waar hij als persoonlijk trainer begon. Hij won de zwaargewichtklasse van de staatskampioenschappen van New Jersey op 23-jarige leeftijd en maakte een pelgrimage naar het spierenmekka in Venice, Californië. Hij bleef er net lang genoeg om te beseffen dat de relaxte manier van leven niets voor hem was. “Ik zag het niet zitten, zo’n leven van eten, trainen en wat rondhangen,” zegt hij. In 1997 deed DuVall mee aan zowel de USA als de Nationals maar met respectievelijk een 11e en 7e plaats zag hij in dat hij nog niet echt klaar was voor het nationale podium. Twee jaar later was hij dat wel en hij werd tweede in de superzwaargewichtklasse van de Nationals in 1999. Hij kreeg de bijnaam Next Big Thing en was voorbestemd het jaar daarop zijn proflicentie te halen op de jonge leeftijd van 27. 5 augustus 2000. Tijdens de finale van de USA kampioenschappen in Las Vegas staat Duvall badend in het zweet, met 38,8 graden koorts. Hij heeft een staphylococcus infectie opgelopen en verloor de week voor de wedstrijd 5 kg. DuVall werd 11e. Hij vraagt zich af of dit het allemaal wel waard is. Zijn huwelijk houdt slechts een jaar stand en hij denkt al aan een toekomst buiten bodybuilding. Maar hij is niet iemand die snel opgeeft. Hij blijft meedoen aan de profkwalificatiewedstrijden en wordt in 2001 weer tweede in de superzwaargewichtklasse. Voor Mat is dit gewoon een nederlaag als zoveel anderen. 15 november 2003. Een triomfantelijke Mat DuVall staat met zijn National trofee midden op het podium van het Jackie Gleason theater in Miami. Hij grijnst van oor tot oor en zet een pose in. Flitslichten overal. Bij zijn 10e poging een proflicentie in de wacht te slepen, won DuVall niet alleen de superzwaargewichtklasse, maar ook de overall. Zeven maanden eerder was hij teruggekeerd op de sportschool, herstellende van zijn auto-ongeluk maar toch nog hopend op deelname aan de USA. Maar zijn hechtingen sprongen open, zijn elleboog zwol op en zelfs de beentraining veroorzaakte veel pijn als hij een stang of handvat moest vastpakken. Hij liet de USA aan zich voorbijgaan. Het had drie maanden geduurd eer hij weer met zijn gewoonlijke superintensiteit kon trainen en hij ging meer voor de pomp dan voor de zware gewichten, waarmee hij dus eindelijk zijn powerliftinstinct uit zijn tienerjaren achter zich liet, wat zijn fysiek zeker ten goede kwam. Vanwege zijn pijnlijke linkerelleboog of schouder moest hij vaak zijn trainingen aanpassen. Hij ging meer op instinct trainen en hij hield dit flexibele schema, zelfs toen de pijn verdwenen was. Tegen het eind van de zomer, met de nooit aflatende steun van zijn ouders en vriendin Bethany Howlett en neef Brian Wjtusik, had hij er vertrouwen in te kunnen pieken voor de op stapel staande Nationals. Voedingsdeskundige Chad Nicholls ontfermde zich over zijn dieet en coachte hem door de laatste dagen en Mat kwam in de beste vorm van zijn leven. Voordat hij Virginia verliet om naar Miami Beach te gaan verklaarde hij zichzelf al als winnaar vanwege alles wat hij had overwonnen. 17 november 2003 De laatste Amerikaanse kampioen zit aan tafel in een restaurantje in Marina del Rey. Het grootste deel van de dag heeft hij een foto-shoot voor Flex gehad. Hij verslindt een cheeseburger met frietjes terwijl hij over zijn verleden en toekomst praat. Op een met graffiti volgekalkte muur ziet hij een afbeelding van Superman tegen het plafond. Hij grijnst. DuVall is een superfan van Superman, hij bezit de bijbehorende ring en tatoeage en heeft een kamer vol Supermanspullen, waarmee hij volgens eigen zeggen de verzameling van Lee Priest wegblaast. “Toen ik nog heel jong was wist ik al dat Batman gewoon een vent in een maf pak en veel vreemde spulletjes was,” legt DuVall uit, “maar Superman kan echt dingen doen met zijn eigen lichaam. Hij heeft meerdere dimensies.” Net als Mat DuVall. Hij is een welbespraakt man die nooit slecht over een ander zal spreken. Hij is een hardwerkende zakenman die het luie leventje van te veel bodybuilders veracht. Hij was eens een dogmatisch Christen die nu wijsheid in alle religies herkent. Na zes jaar en tien pogingen om prof te worden, is hij verbazingwekkend ambivalent over zijn profcarrière. “Ik zie meer uitdaging in wat ik in de zakenwereld kan doen, dan op bodybuildingpodia,” legt hij uit. “Of ik profwedstrijden wil draaien? Een deel van mij zegt ja maar een ander deel zegt nee, omdat ik problemen heb met de sport die nooit zullen veranderen. Voor alle inspanningen die je er in stopt en wat je eist van de mensen van wie je houdt, krijg je maar weinig terug. “Mijn grootste probleem is dat ik me schuldig voel als ik op dieet ben, omdat ik dan een ander mens wordt. Mijn familie ondervindt daar problemen van, omdat ik van nature iemand ben die veel communiceert, maar als ik op dieet ben zeg ik geen woord. Ik wil actief zijn met mijn aannemersbedrijf. Ik wil mijn schoonmaakbedrijf op de rit krijgen. Daarvoor is communicatie nodig. Ik zal beslissen over mijn profcarrière als ik andere facetten van mijn leven, waarmee ik veel verder kan komen dan met bodybuilding, beter heb georganiseerd.”(DuVall liet ons onlangs weten dat hij zijn profdebuut zal maken tijdens de Canada Pro Invitational op 15 mei.) Mat DuVall doopt zijn laatste frietjes nog een keer in de ketchup. Arnold Schwarzenegger is zojuist ingezworen als gouverneur. Mat heeft nog wat advies, dat meer op het leven dan op bodybuilding slaat. “Je moet zoveel mogelijk een individu zijn, afgaan op je eigen ik. Maak niet de fout precies hetzelfde te doen als die kampioen waar je over leest. Wees jezelf. Als je het gebruikelijke voorbeeld wilt nemen, kijk naar wat Arnold deed. Hij had een plan. Hij bleef altijd zichzelf en baande zijn eigen weg. Wees jezelf en als je niet weet wat dat betekent, doe dan een stap terug en vind jezelf. Daar is het nooit te laat voor.” Het emailadres van Mat Duvall is mdmat2000@aol.com. Mat DuVall’s training-filosofie In 2001, terwijl hij trainde met Trevor Smith, directeur van Nuclear Nutrition, nam DuVall de voorbij-het-punt-van-falen principes van Smith over en hij heeft ze nooit meer losgelaten. Voor iedere oefening, na eerst opgewarmd te hebben met één of twee relatief intensieve sets van 15 tot 20 herhalingen, doet DuVall slechts één echte trainingsset, maar die set lijkt meer op vier monstersets in één. Hij doet 12 tot 15 herhalingen totdat hij op eigen kracht niet meer verder kan (laten we 140 kg als voorbeeldgewicht nemen). Zijn partner helpt hem met twee geforceerde herhalingen. Dan wordt het gewicht verminderd met ongeveer 30% (tot 100 kg) en daarmee doet hij 8 tot 10 herhalingen, weer gevolgd door één of twee geforceerde herhalingen. Opnieuw gaat er ongeveer 30% van het gewicht af (70 kg) en daarmee doet hij zes tot tien herhalingen en één of twee geforceerde herhalingen. De laatste vermindering van het gewicht gaat weer met zo’n 30% tot 50 kg en hij pompt er nog eens 10 tot 20 herhalingen uit. Als hij niet verder kan doet hij met behulp van zijn partner negatieve herhalingen. Zo’n set bestaat dus uit 50 tot 100 herhalingen en neemt soms wel vijf minuten in beslag. “Het is de meest verschrikkelijke en pijnlijke training die je kunt doen,” zegt DuVall, “maar het is buitengewoon effectief.” Deze manier van trainen is zo belastend dat het centrale zenuwsysteem het maar acht tot tien weken kan volhouden voordat het overbelast raakt. Daarna traint DuVall drie tot vier weken op de meer traditionele manier en tegelijkertijd verlaagt hij zijn voedingsinname. Normaal eet hij dagelijks tot wel 500 gram proteïne, maar in die rustige fase zakt dat tot 350. Hij gelooft dat dit schommelen met de training en voeding gezonder en effectiever is omdat de stofwisseling kan rusten en opnieuw opladen.